"Pająk Gigant" czyli co ja robię ze swoim życiem?

Ten film ssie. I to ssie wyjątkowo mocno. Ssie jak kariera muzyczna i literacka Sashy Grey. Ma nudnych bohaterów, przewidywalną fabułę a sam pająk wygląda jak żart. Jednak wciąż bawiłem się na nim lepiej niż na jakiejkolwiek części "Igrzysk Śmierci".
 Pozwolę sobie przytoczyć opis fabuły z serwisu Filmweb.pl:
"Po nieudanym wojskowym eksperymencie na ulice Los Angeles wydostaje się pająk rosnący w zastraszającym tempie. Próbę uratowania miasta podejmują żołnierze i dezynsektor, Aleks."
Tak, głównym bohaterem tego "dzieła" jest gość, który zwalcza pająki. Takie małe, mieszkające w przydomowych ogródkach. Życiowy przegryw, gość bez charakteru, starający się być śmiesznym stereotypowy przedstawiciel amerykańskiej klasy średniej. I to właśnie on ma uratować Los Angeles przed ludożerczym pająkiem - mutantem. Aczkolwiek poprawność polityczna musi zostać zachowana i do głównego bohatera dołącza jego jeszcze śmieszniejszy pomocnik Jose. Z Meksyku, co dało twórcom pole do popisu żartami o mieszkańcach tego kraju, prześmieszne. Gdzieś tam w tle przewija się jeszcze postać lekarki w której łowca robali się zakochuje, stereotypowe wojsko, które odsuwa Aleksa od działań aby interweniować a i tak nic się nie udaje i równie stereotypowi czarni mieszkańcy Los Angeles rzucający "homie" w co drugim zdaniu. Oprócz nich mamy jeszcze masę bezimiennych ofiar pająka i grupę modelek w bikini grających w siatkówkę (Ta jedna scena podwyższa ocenę filmu do 4,2/10, poczytajcie komentarze, nie kłamię). A jak wygląda główny morderca, zmutowany pająk? Biednie. Zrobiony jest byle jak, nawet jak na warunki filmów klasy "Ż" pokroju "Sharknado" czy innych "Pająko - Rekinów". Jednak obraz wyraża więcej niż tysiąc słów, więc oto zaprezentuje wam to dzieło współczesnej techniki animacji komputerowej (film powstał w 2013): 

Tak! Wycięty z pierwszego lepszego zdjęcia na Google Grafika i powiększony w Photoshopie pająk gigant jest szczytem możliwości twórców. Chociaż wciąż jest lepszy niż smok w "Wiedźminie". 
Co jeszcze można powiedzieć o tym filmie? Wyjątkowo zdenerwował mnie swoim prologiem. Mamy naszego głównego bohatera w zakurzonym kostiumie, zwolnione tempo, pająka wspinającego się na dach jednego z wieżowców i jakiś ckliwy cover "Where is my mind" Pixies (Ta sama piosenka użyta była w finałowej scenie "Fight Clubu" więc "Pająk Gigant" ma aż jedną cechę wspólną z arcydziełem Finchera) a potem akcja przenosi się o 9 godzin wstecz, więc widz może zastanawiać się jak doszło do tego "przerażającego" ataku. 

Ten film jest okropny, nie ma w nim nic co zachęca do dłuższego oglądania, żarty są głupawe i rozśmieszą tylko typowych, amerykańskich redneków (sam śmiałem się raczej z nieudolności twórców w kwestii prowadzenia fabuły i zabiegów technicznych), cover piosenki Pixies sprawił, że uszy mi krwawiły a główni bohaterowie są niczym wycinanki z kartonu. Chociaż z drugiej strony, film wie, że jest tanim monster movie najniższej klasy i nawet nie stara się podchodzić do tematu poważnie. Dlatego mimo, że część seansu spędziłem grając w GTA V to potem bawiłem się znacznie lepiej niż na takich "Kamieniach na Szaniec" albo "Mieście 44". Moja ocena to: 3/10, średniak. 

Patrz na drogę, czyli Kisiel robi prawo jazdy.

Ten obrazek nie ma nic wspólnego z treścią, po prostu zawsze można się pośmiać z Sosnowca

UWAGA: POST ZAWIERA OSOBISTE ZDJĘCIA I PISMO PRZEZ KTÓRE MOŻNA DOSTAĆ RAKA. OSTRZEGAŁEM.

Będąc człowiekiem teoretycznie dorosłym a praktycznie tylko pełnoletnim stwierdziłem, że wypada wrzucić kolejny kawałek plastiku do saszetki z dokumentami (tuż obok dowodu osobistego i karty bibliotecznej). Wiecie, taki kawałek plastiku, który pozwala prowadzić mi samochód i dostawać mandaty. Nie żebym miał coś przeciwko komunikacji miejskiej, lubię tramwaje i autobusy, można posłuchać ciekawych rozmów albo dostać mandat. Jednak zapisałem się na kurs więc stwierdziłem, że coś z niego wyniosę. Koszt całego kursu wyniósł mnie 1400 zł, co wbrew pozorom nie jest sumą aż tak dużą i w jego skład wchodziło 30 godzin teorii (na szczęście godzin lekcyjnych) i 30 godzin jazd (na szczęście zegarowych). Aktualnie można powiedzieć, że teorię mam za sobą i zasadniczo nie boje się już czerwonej Toyoty Yaris. Jednak co do samej teorii, szczęściem w nieszczęściu był czas trwania. Cała teoria miała być zrobiona w jeden tydzień (bez niedzieli) co oznaczało 4 godziny siedzenia w małej sali, gdzie musiało zmieścić się około 40 osób. Wykładowcą był człowiek o wdzięcznym imieniu Miras, więc można powiedzieć, że idealnie pasował do swojej roli. I teoria jak to teoria, mógłby prowadzić ją Terry Gilliam albo Nicolas Cage a i tak byłaby nudna (Chociaż gdyby prowadził ją taki Tommy Wiseau byłoby zupełnie inaczej) wszystkie znaki drogowe, manewry wyprzedzania i zmiany pasu ruchu (wyjątkowa trudna rzecz, trzeba aż włączyć kierunkowskaz) musiały zostać przyswojone, część słuchała muzyki, część grała na telefonach, a część, o zgrozo notowała. Sam zaliczałem się do części drugiej i trzeciej, jednak po pewnym czasie gry mi się znudziły a znaczenie znaków zakazu jest raczej logiczne musiałem zająć sobie czas czymś produktywnym. I tak oto powstał nurt zwany modernistycznym kubizmem z dozą nostalgicznego rokoko:

I tak mijał mi czas na przyswajaniu teorii prawa jazdy, nie jest to najciekawsza rzecz na świecie i zdecydowanie nie przygotowała mnie do egzaminu teoretycznego jednak na pewno można się czegoś nauczyć. Chyba, że natkniecie się na GRAŻYNY. Kojarzycie Grażyny? Te na oko czterdziestoparoletnie gospodynie domowe, które stwierdziły, że zrobią sobie prawo jazdy? W mojej grupie trafiło się ich 5 (słownie: pięć) jedna już na spotkaniu organizacyjnym spytała czy może zrobić jazdy chodząc 30 dni z rzędu i potem przystąpić do egzaminu co bardzo rozśmieszyło prowadzącego spotkanie, zaś cała reszta Grażyn zajęła miejsca w pierwszym rzędzie i spijała z ust Mirasa każde słowo, łącznie z dość czerstwymi żartami o kobietach za kółkiem.

Ogólnie polecam każdemu zapisać się na prawo jazdy, lepiej je mieć niż nie mieć. A w niedalekiej przyszłości zamierzam przyjrzeć się filmowi "Oni Żyją" ze zmarłym niedawno Roddy'm Piperem w roli głównej.

"Ghost Rider" czyli uwielbiam Nicolasa Cage'a

Ach, "Ghost Rider", niesamowity komiks na podstawie którego powstał ten potworek. Historię Johnny'ego Blaze'a zna niemal każdy. Kaskader, który w celu ratowania swojego ojca podpisał kontrakt z Szatanem i stał się jego sługą przemierzając autostrady i bezdroża USA jako demoniczny Ghost Rider. I o ile w komiksie wszystko gra z filmem sprawa ma się nieco inaczej. Ale za to główną rolę dostał Nicolas Cage, który w końcu otrzyma Oscara za całokształt działalności. Razem z Leonardem DiCaprio. Zresztą drobna ciekawostka, po premierze (2007) Filmweb zdecydował się usunąć swoje loga z czegokolwiek związanego z filmem, więc nie znajdziecie ich ani na plakatach, ani przed projekcją DVD, pewnie spodziewali się czegoś lepszego. I nie wiem co siedziało w głowie Marka Stevena Johnsona kiedy tworzył swoje "dzieło". I co prawda nie jest to film zły jak "Daredevil" ale do "Avengers" mu daleko.

Fabuła niby trzyma się oryginału, Johnny Blaze jest kaskaderem, który podpisał pakt z diabłem (nazwanego tu Mefistofelesem, grany przez Petera Fonde) po to by uratować swojego umierającego ojca. Jednak rogaty jak to rogaty wywiązuje się z umowy ratując starszego ale i tak umiera. Tylko w wypadku a nie przez chorobę. Dobra robota Johnny. Blaze staje się znany na całym świecie i okazuje się być nieśmiertelny, nic go nie zabierze na drugą stronę, przeżywa wypadek za wypadkiem i zbija na tym fortunę. Jest tak bogaty, że może jeść Skittlesy z kieliszka (To zapewne był wkład Cage'a w scenariusz) jednak pewnego dnia przychodzi do niego Fonda i mówi, że przyszedł czas żeby się przydać i musi szukać grzeszników jako Ghost Rider. Oczywiście samo szukanie grzeszników będąc nieśmiertelnym demonem z płonącą czaszką zamiast głowy nie jest niczym trudnym więc prawdziwą misją Cage'a okazuje się być pokonanie syna Mefistofelesa Blackhearta (Idiotyczne imię, wiem).

Nie mam nic do warstwy technicznej, bo ta nie jest najgorsza. Może oprócz tego, że częściej widzimy Nicolasa Cage'a a nie demona z płonącą czaszką (przez cały film jest go może z 20 minut?) jednak wynudziłem się na tym filmie niemiłosiernie. Przedłuża wszystkie wątki trzykrotnie, ma nieciekawych bohaterów pobocznych (dawna miłość Blaze'a to taka typowa nudna laska - dziennikarka) złoczyńcy są wyjątkowo śmieszni i zamiast potężnych demonów przypominają raczej zlot fanów My Chemical Romance w wieku gimnazjalnym. (Chociaż syn Mefistofelesa przypomina trochę wokalistę Green Day). I szczerze mówiąc mógłbym ciągnąć tę listę w nieskończoność jednak nie wiem po co. Jedynym plusem tego filmu jest Nicolas Cage. Nicolas Coppola, Bóg słabych filmów. Gość mający na swoim koncie główną rolę w "Dzikości Serca" albo "Panu życia i śmierci" (naprawdę dobre filmy, polecam z czystym sercem), dziwaczne kreacje w "Bez Twarzy" albo "Uczniu Czarnoksiężnika" aż po kaszany typu "Kultu" lub "Ghost Ridera" właśnie. I szczerze mówiąc uwielbiam tego gościa. Uwielbiam jego przesadną grę aktorską, mimikę twarzy i drewniany ton głosu. Wydaje mi się, że gdyby Nic wziął się za "Ghost Ridera" samemu powstałby film o niebo lepszy. I może nie powstałaby druga część, która była jeszcze gorsza.

Szczerze mówiąc na razie odpuszczam katowanie się słabymi filmami i postanowiłem, że następna recenzje będzie pozytywna, znajdę jakiś dobry film, który tutaj opiszę. Najlepiej jakiś undergroundowy dramat islandzki, albo norweski film akcji o wikingach... Pewnie i tak skończy się na ambitnym kinie pokroju "Mega Rekina kontra Kolosa"

"Daredevil" czyli dobrze, że Netflix przejmuje niektóre marki.

Ostatnio komiksowi bohaterowie przeżywają renesans. Marvel tworzy naprawdę dobre produkcje o wszystkich Iron Manach, Hulkach i innych Thorah, mniej znani herosi dostają swoje filmy ("Strażnicy Galaktyki" albo "Antman") i nawet DC ruszyło się ze zwyczajnej szaro - burej stylistyki "Człowieka ze Stali" przy której stała od okolic 2005 i stworzyła coś świeżego (serial "Gotham" dziejąca się w czasach młodości Bruce'a Wayne'a) mimo tego, że "Batman vs Superman Dawn of Justice" (co za idiotyczny tytuł) albo "Suicide Squad" zapowiada się średnio (Will Smith jako Deadshot? Jared Leto jako Joker?) to superbohaterskie produkcje mają się nadzwyczaj dobrze. Jednak nie zawsze tak było. Kojarzycie "Batmana i Robina"? Ten głupawy, niemal slapstickowy film pełen lateksu i z Arnoldem Freezem? Albo "Daredevila" właśnie? Cholera, oprócz pierwszego "X-men" każdy film był co najwyżej średniawką. I dziękuję włodarzom Netflixu, którzy przejęli prawa do postaci Daredevila i zrobili z niego naprawdę solidny serial. Jednak jeszcze nie obejrzałem całego, więc nie zamierzam się o nim rozpisywać. Jest dobry. Nawet bardzo dobry, tyle wystarczy. Jednak po co mówić o czymś dobrym skoro 12 lat wcześniej powstała wyjątkowo głupawa i wpisująca się w konwencję początku nowego milenium adaptacja komiksu Marvela. Z Benem Affleckiem. I Colinem Farrellem. Affleck i Farrell w filmie o superbohaterach. W sumie o karierze Afflecka również można pisać całe eseje. W 1997 miał swój udział w fenomenalnym "Buntowniku z wyboru" z Robinem Williamsem i Mattem Damonem, później zagrał w okropnym "Pearl Harbor" i właśnie wtedy jego kariera załamała się a sam Affleck zaczął grać albo w wysokobudżetowych hollywoodzkich akcyjniakach które nie miały sensu ale zgromadziły sporą widownię ("Armageddon" chociażby) albo w głupawych komedyjkach. Dopiero w 2013 odbił się od dna w "Operacji Argo" i później w "Zaginionej Dziewczynie" Finchera. A teraz jest Batmanem i najprawdopodobniej będzie reżyserował następne filmy o Mścicielu z Gotham. Jednak nie mówimy dziś o karierze Bena Afflecka ale o wyjątkowo słabej ekranizacji bardzo ciekawego komiksu.

O czym tak naprawdę jest "Daredevil"? W sumie o niczym. To jeden z tych filmów, które niektóre telewizje tłuką jako "hity" ale Wy i tak o nich zapomnicie 10 minut po napisach końcowych. Film w sumie luźno trzyma się komiksu, oczywiście zachowane są tu podstawy, ojciec Matta Murdocka zostaje zamordowany przez gangsterów, ponieważ nie podłożył się w walce bokserskiej (prawie jak "Pulp Fiction") sam Matt zostaje oślepiony przez toksyczne substancje (w sumie nigdy nie byłem w USA, ale muszą tam uważać na beczki z toksynami, bo chyba walają się niezabezpieczone na każdym kroku) i musi nauczyć się używać innych zmysłów. Po latach Matt zostaje prawnikiem i przez swoje super wyczulone zmysły wyczuwa przyspieszone tętno ludzi i wie kiedy kłamią. Genialne. Jednak jak wiadomo, dobry prawnik, to prawnik który nie kieruje się głosem serca lecz mamony, a Matt to jeden z tych "dobrych" więc nie chce bronić gangsterów. Woli ich zabijać. Jako Daredevil. Gość w czerwonym, skórzanym wdzianku używający przerobionej laski niewidomego jako broni. I uwierzcie, Daredevil nie patyczkuje się jak Batman czy inny Spider-Man, o nie. On wrzuca gangsterów pod pociągi i ogólnie, zadaje im bolesne męki kończące się najczęściej długą śmiercią. Ale w sumie nieważne, bo w jego życiu pojawia się Elektra Nachos...znaczy Natchios, która w komiksach wygląda jakoś tak:

A w filmie tak:

Podobieństwo jest uderzające, nie? Elektra przybyła nie wiadomo skąd i robi nie wiadomo co, wiadomo za to, że jest córką jakiegoś ważnego gościa (notabene 2 lata później powstał o niej film, który był luźną kontynuacją "Daredevila". Nie muszę mówić, że też ssał, nie?) i od razu wpada Mattowi w oko (w sumie to złe określenie jeśli chodzi o osobę niewidomą). Jak można zaimponować kobiecie? Oczywiście walcząc z nią na ulicy i boisku do koszykówki. I w sumie nie wiem kto w tym pojedynku wygląda gorzej, facet bijący kobietę, czy kobieta bijąca niewidomego. W sumie nie obchodzi mnie to, bo Elektra zaraz znika a my dowiadujemy się kto jest naszym głównym złym. A jest nim John Coffey z "Zielonej Mili", to znaczy nieodżałowanej pamięci Michael Clark Duncan, który wciela się w Kingpina, króla podziemia, złego naukowca i barona narkotykowego. I ponownie, w komiksie i serialu animowanym wygląda tak:

A w "Daredevilu" tak:

Podobieństwo również uderzające. Jednak nie zamierzam tu narzekać, ponieważ to jedna z dwóch ról, która była jakkolwiek zagrana a nie odczytana, ale o tym później. Kingpin jest bardzo zły i niespodzianka, to on zlecił morderstwo ojca Matta, zauważył, że Daredevil robi mu koło interesu więc stwierdził, że należy się go pozbyć, Wynajmuje więc mordercę zwanego Bullseye (genialni polscy tłumacze nazwali go Dziesiątka) granego przez Collina Farrella. I tu po raz kolejny nie zamierzam się czepiać, bo Farrell zagrał jakby Nicolas Cage przekazał mu połowę swojego jestestwa a John Travolta dorzucił drugie pół. Zresztą wygląda tak komicznie, że chyba nawet sam Farrell nie mógł brać tej roli na poważnie.

Żeby nie przedłużać, ojciec Elektry zostaje zabity, ona myśli, że to Daredevil, ale to nie Daredevil, później mamy załamanie bohaterów, Elektra zrozumiała, że to nie Daredevil, idą na dach, przychodzi Bullseye, Elektra umiera, Daredevil dostaje srogi łomot od Bullseye'a, idzie lizać rany do kościoła, potem zabija Bulleye, toczy pojedynek z Kingpinem, ale go nie zabija, okazuje się, że Elektra żyje, koniec, napisy i piosenka Linkin Park w tle.
Święta makrelo, jaki ten film jest nudny, miałki i nijaki. Postacie są jednowymiarowe. Z wyłączeniem Farrella i Duncana, oni jako jedyni bawią się swoimi rolami i starają się wypaść jakkolwiek, reszta bohaterów (Z Affleckiem na czele) to jednowymiarowe wydmuszki, które dostały swoje opisy (Daredevil - ten dobry, Elektra - bohaterka, która ginie i tak dalej) a aktorzy dukają swoje kwestie wyjątkowo drewnianie. Warstwa techniczna również leży i prosi o dobicie, kamera ma irytujące przejścia od których boli głowa (zbliżenia i oddalenia obrazu), efekty specjalne są na wyjątkowo niskim poziomie, a dźwięk to oprócz nu-metalowych kawałków (które mogą się podobać) w sumie nie istnieje. Podobno ludzie wychodzili z kina na premierze i wiecie co? Nie dziwię się. "Daredevil" to film, który mógłby nie powstać. Nie jest wyjątkowo szkodliwy, jednak jest głupawy i nie zapada w pamięć. Mówiąc szczerze, zmarnujecie tylko prawie 2 godziny życia. A n następny ogień idzie kolejny głupawy film z superbohaterami, czyli "Ghost Rider" z Nicolasem "Bogiem" Cage'm

Tęczowe szaleństwo czyli hipokryzja.

Jako, że to 30 wpis na tym blogu a obiecałem, że co kolejne dziesiątki będą "specjalne" (aczkolwiek nie tylko one) postanowiłem dziś poruszyć temat o którym mówi cały świat. Bo w sumie czemu nie również nie ugrać czegoś na tym co dzieje się w USA. I będąc szczerym, nie mam nic do małżeństw tej samej płci. Wychodzę z zasady, że każdy może spać z kim chce (dopóki nie podchodzi to pod pedofilię, zoofilię czy inne "filie" bo to już szkodliwa dewiacja) a ja nie zamierzam nikomu pod kołdrę zaglądać. Zresztą w równym stopniu denerwują i obrzydzają mnie pary wpychające sobie języki do gardeł i płeć jest tu obojętna. Moim skromnym zdaniem niech każdy okazuje sobie miłość w swoim domowym zaciszu i wtedy nie będzie to problemem. Żadnym. I szczerze mówiąc zalegalizowanie związków homoseksualnych w USA obchodziłoby mnie mniej niż chociażby zbliżająca się premiera "Fallouta 4" (w listopadzie zniknę dla świata po zakupie tejże gry) gdyby nie social media, które podeszły do sprawy podobnie jak ja i stwierdziły, że hajs się musi zgadzać. 
I zaczęło się. Niemal każda licząca się osoba, firma lub przedsiębiorstwo zasypywała czytelników/obserwujących/kogokolwiek newsami o tym co dzieje się w USA. Snapchat stworzył nawet specjalny dział można było obejrzeć całą historię (ponad 300 sekund) a nawet telewizja wciąż nie przestaje o tym mówić. I staje się to nieco męczące.

Lista wydaje się być nieskończona, Google, Facebook, Yahoo, MTV, 9Gag, Arnold Schwarzenegger i sporo innych liczących się amerykańskich gwiazd i przedsiębiorstw zmieniła swoje profilowe zdjęcia dodając tęczowe filtry. I nie ma w tym niczego złego, oni mają powód żeby wyrażać swoje poparcie jednak jaki powód ma taki powiedzmy Czesław Mozil? Albo niewiele znacząca nawet na scenie polskiej a co dopiero światowej wokalistka pop? Otóż nic. "Lajków" przybywa, pojawiają się komentarze obrażające i popierające, jednym słowem biznes się kręci. Jednak jaki cel mają w tym zwykli ludzie których każdy ma w znajomych? Szczególnie, że większość z nich to po prostu zwyczajni hipokryci chcący przypodobać się innym.
Naprawdę, patrząc na to co działo się na mojej na mojej tablicy odniosłem wrażenie, że 3/4 moich znajomych jest innej orientacji niż zdawało mi się przez cały czas. Więc pytam ich "Dlaczego?" Jaką odpowiedź słyszę? "Bo każdy ustawia", wiadomo owczy pęd. "Bo to ładny filtr" ok, taką odpowiedź jeszcze mogę zrozumieć, szczególnie, że gdyby nie przekaz filtr faktycznie byłby całkiem spoko. "Bo Facebook dał taką opcję" czyli jeśli Facebook da możliwość czegokolwiek musisz to robić? "Bo chcę wyrazić poparcie." ta odpowiedź pojawiała się jak na ironię najrzadziej. W sumie jest to zrozumiałe, wyrażamy poparcie dla małżeństw homoseksualnych. Jednak dlaczego nie wyraziłeś/łaś tego samego poparcia gdy związki homoseksualne zostały zalegalizowane w Irlandii? Albo w Portugalii? Bałeś/łaś się, że Cię wyśmieją? Albo po prostu nie wiedziałeś/łaś, bo media prawie nic nie mówiły na ten temat. Będąc szczerym śmieszy mnie ta cała sytuacja z tęczowymi zdjęciami. Szczególnie gdy dochodzi do takich sytuacji gdzie osoba biorąca udział w wydarzeniu "Nie dla Konczity w Polszy" ustawia sobie tęczowy filtr na zdjęcie profilowe i zbiera 1000 000 "lajków". Czysta hipokryzja, bo inaczej tego nazwać ni można.
Nie dałem się wciągnąć w tęczowe szaleństwo. Życzę wszystkim parom homoseksualnym w USA wszystkiego dobrego, bo mogę mówić o nich cokolwiek ale jest jedna rzecz,którą każdy człowiek musi posiadać. Nazywa się tolerancja. Bardzo miło byłoby gdyby owej tolerancji towarzyszył jeszcze zdrowy rozsądek. Dlatego zamiast tęczowego moje zdjęcie profilowe prezentuje się tak:

Nie zamierzam się z nikim bić o wyższość, skoro Facebook daje prawo wyrażania swojego poparcia dla małżeństw homoseksualnych cieszę się, że mogę manifestować moją polskość ustawiając filtr z Naszymi barwami narodowymi. Amen.

Ogłoszenia parafialne: Bardzo prosiłbym o nie wywoływanie tak zwanych "shitstormów" komentarzami i traktowaniem tego jako moją własną, niezależną opinię. Bo nie chodzi tu o homofobię i nacjonalizm, ale o zdrowy rozsądek. A jutro najprawdopodobniej będzie jakiś film.

O co tu tak w ogóle chodzi? Czyli ranking 10 filmów tak złych, że aż dobrych.

Filmy i kinematografia wszelaka to temat rzeka. Jednak na każdego "Ojca Chrzestnego" czy "Pulp Fiction" przypada masa potworków pokroju "Miasta 44" czy "Niesamowitego Bulka" (serio, powstało coś takiego nawet zarzucę trailer: *Kliknij tu jeśliś odważny/a*). Na świecie istnieje masa złych filmów, lecz niektóre są tak nieporadne, że sprawiają frajdę i zaczyna oglądać się je całkiem przyjemnie. Oczywiście jeśli wyłączy się myślenie. Tak więc zapraszam na listę 10 filmów tak złych, że aż dobrych. I nie, "Planu 9 z kosmosu" nie ma na tej liście, ponieważ jest on niedoścignionym wzorem dla złych filmów i najprawdopodobniej zająłby wszystkie 10 miejsc.

10. MORDERCZA OPONA (2010)

Średnia Filmwebu: 5,2

Film o oponie toczącej się przez drogi USA. Przy okazji owa opona morduje ludzi za pomocą telekinezy. I zakochuje się w pewnej kobiecie. W sumie słyszałem kiedyś porównania "Opony" do "Urodzonych Morderców". Jeśli tak to główny bohater (bo to zdecydowanie "on") urwał się z samochodu Mallory i Mike'a Knoxów.

9. ARCHE - CZYSTE ZŁO (2002)

Średnia Filmwebu: 2,8

Ok, wchodzimy na nasze rodzime podwórko. Na miejscu 9 wylądował polski film science - fiction. Kręcony między innymi w Radomiu. W roli głównej zagrał Robert Gonera. W sumie o czym to jest? O piramidce, która sprawia, że znikają ludzie, a Gonera i drugi gość, którego nikt nie zna łączą się przez grę komputerową żeby uratować partnerki. Albo zaśniecie po 15 minutach, albo będziecie śmiać się tak głośno z nieporadności twórców, że cała rodzina zbiegnie się zobaczyć co robicie.

8. REKINADO (2013)

Średnia Filmwebu: 2,8

W sumie "Rekinado" (cóż za idiotyczny tytuł) jest tu reprezentantem wszystkich monster movies, bo gdybym zaczął wymieniać je wszystkie lista miałaby zapewne około 500 pozycji. Oprócz tornada plującego rekinami powstały filmy między innymi o rekinie - widmo, rekinopająku, rekinokondzie czy rekinach z piłami mechanicznymi. Podobnie rzecz ma się z pająkami, wężami i innymi zwierzaczkami. Powstały nawet "Zabójcze Ryjówki" (Owe ryjówki to w rzeczywistości przebrane psy).

7. KULT (2006)

Średnia Filmwebu: 5,0

Ach Nicolasie Cage'u, czy Ciebie da się nie uwielbiać? Z jednej strony "Dzikość Serca" a z drugiej "Ghost Rider" albo "Kult" właśnie, Remake filmu o tym samym tytule 1973 roku, gdzie zagrał między innymi Christopher Lee (grający teraz power metal w niebiosach). Pierwowzór trzymał w napięciu i był całkiem niezłym thrillerem natomiast tutaj mamy Cage'a w stroju niedźwiedzia nokautującego przypadkową kobietę i najlepiej animowane pszczoły w całej historii kina. Zacząłem śmiać się maniakalnie na samym początku skończyłem po napisach.

6. PIĄTEK  TRZYNASTEGO IX: JASON IDZIE DO PIEKŁA (1993)

Średnia Filmwebu: 4,7

Jason Voorhees to postać kultowa, powstało o nim 10 części "Piątku Trzynastego" i jeden film w którym mierzył się z innym slasherowym klasykiem, Freddy'm Kruegerem w "Freddy kontra Jason". Mordował już wszędzie, od klasycznego obozu Crystal Lake, przez Manhattan po stację kosmiczną w "Jason X". Jednak część IX jest zdecydowanie najgorszą. Dlaczego? Otóż dlatego, że Jason umiera a agenci FBI starają się umieścić jego duszę w Piekle już na zawsze. Jednak przebiegły morderca, a raczej jego duch opętał jednego z nich i zamierza wyrżnąć w pień każdego kto stanie na jego drodze do Camp Crystal Lake. Dlaczego? Bo to slasher. W ogóle nie straszy ale wciąż dostarcza masę dobrej zabawy, szczególnie na imprezach. 

5. WREDNE DZIEWCZYNY (2004)

Średnia Filmwebu: 6,3

Przed nami półmetek a my wchodzimy na wyjątkowo grząski grunt. Grunt głupawych, amerykańskich komedyjek. I podobnie jak na miejscu 8 wybrałem jednego reprezentanta tego gatunku. Mogłem wybrać chociażby "American Pie" ale to do "Mean Girls" mam sentyment, bo był pierwszym takim filmem jaki widziałem. Tępa fabuła, klozetowe żarty i stereotypy są tu na porządku dziennym ale jeśli wyłączy się myślenie i skończy zwracać uwagę na głupoty to spędzi przyjemne 1,5 godziny. Najlepiej ze znajomymi, browarkiem i popcornem. 

4. SUCKER PUNCH (2011)

Średnia Filmwebu: 6,2

Czasami wydaje mi się, że jestem jedyną osobą której ten film się podobał. Snyder (gość od "300") nie zrobił niczego odkrywczego, ludzie jadą po tym filmie na każdym portalu jak po burej suce (w międzyczasie chwaląc "Salę Samobójców"). Że drewniane aktorstwo, że dziury fabularne, że zbyt długi i tak dalej, i tak dalej. A ja się pytam, w jakim innym filmie mamy strzelanie do robo - nazistów zasilanych na parę? I nawet ta laska z "High School Musical" jest znośna. Poza tym ścieżka dźwiękowa była spoko, i nawet mam ze dwa kawałki na telefonie.

3. KLĄTWA DOLINY WĘŻY (1987)

Średnia Filmwebu: 3,8

Wchodzimy na podium, i nie oszukujmy się, ten film MUSIAŁ się tu pojawić. Kręcony w Wietnamskiej Republice Ludowej i kosztujący spore pieniądze film był międzynarodowym sukcesem i polską odpowiedzią na przygody doktora Jonesa. I osobiście go uwielbiam. Uwielbiam każdy cal jego głupoty, okropne efekty specjalne i nieporadnych aktorów. Mnie do obejrzenia tego arcydzieła zachęcił Mietek Mieczyński a ja zachęcam Was.

2. BÓG NIE UMARŁ (2014)

Średnia Filmwebu: 6,7

Ech, chrześcijańskie filmy z ambicjami. Starają się coś udowodnić i nie zawsze im to wychodzi. W sumie rzadko kiedy im to wychodzi. Najlepsze co jest w tym filmie to plakat. Niby stara się nieść nadzieję i przełamywać kryzys wiary, który atakuje Kościół. Wyszła raczej parodia i moralizatorska bajka, która pozwala się zrelaksować, bo i tak wszystko skończy się dobrze.

1. THE ROOM (2003)

Średnia Filmwebu: 2,4

JEST! Święty Graal, "Obywatel Kane" wśród złych filmów. Film Tommy'ego Wisseau, który kuleje na każdej płaszczyźnie. Aktorstwo? Nie istnieje. Fabuła? Nie wiadomo o co w niej chodzi. Praca kamery? Operatorem był chyba sam Tommy. Kultowe sceny? CAŁA MASA. Od dialogu na dachu ("I did nat hit her") po pytania o życie seksualne. "The Room" jest tym co Ed Wood (gość od wspomnianego "Planu 9 z Kosmosu") mógł tylko śnić, do dziś krążą o nim plotki, powstała na jego temat książka a sam Tommy Wiseau stał się legendą. Jeśli nie widzieliście idźcie oglądać jak najszybciej, a jeśli widzieliście polećcie go znajomym tak jak ja polecam Wam.

Mała notka prasowa: Zrobiłem licznik obserwatorów, mam jak na razie tylko jednego a wyświetleń bloga ponad 1500 (wyłączyłem swoje odwiedziny) więc jeśli podobają się Wam takie filmowe przygody to zapraszam, rozgośćcie się, zaraz przyniosę herbatę. 

"Chappie" czyli miało być źle a wyszło niesamowicie.

Wracając w glorii i chwale z tygodniowego pobytu nad morzem wracam także do mnie rozmyślań. Na początku chciałem napisać dlaczego lata 2014 - 2015 mogą być jednymi z najgorszych dla popkultury od dawna (składa się na to wiele czynników, od premiery "50 Twarzy Greya" przez wybranie Jareda Leto na nowego Jokera (Heath wróć błagam, jestem skłonny wymienić Cię za Leta i Margot Robbie, która zagra Harley Queen) po śmierci największych w branży (Terry Pratchet, Robin Williams i Christopher Lee, który odszedł w minionym tygodniu) i wrestlerów, którzy byli legendami w swoim fachu (Ulrimate Warrior i dosłownie wczoraj "American Dream" Dusty Rhodes). Jednak ten smutnawy nieco temat pozostawię na lepszą okazję (czyli zapewne poruszę go gdzieś w okolicach dnia Wszystkich Świętych) a zamiast pozostawić moich czytelników w smutku postaram się przedstawić film, który spodoba się (prawie) wszystkim. Wytłumaczeniem dlaczego są dwa słowa: Die Antwoord. Ninja i Yo-Landi od 2008 roku tworzą muzykę dziwną, przerażającą i cholernie uzależniającą. W "Chappiem" nie udzielali się tylko w napisach końcowych, ale grali role, które uznać można za... główne, a towarzyszyli im między innymi Hugh Jackman ("Nędznicy", "X-Man"), Sigourney Weaver (seria "Obcy", "Avatar") czy Dev Patel ("Slumdog Milioner z Ulicy", serial "Kumple"). Fabularnie film wydawał się typowym hollywoodzkim popkorniakiem po którym nie spodziewał się niczego poza paroma solidnymi scenami akcji i tymi, które mają rozładować napięcie. Jednak dostałem całkiem dobry film, który zapada w pamięć. Dobra robota Panie Blomkamp, myślałem, że "Dystrykt 9" był wszystkim na co Pana stać.

Fabuła jest stosunkowo prosta. Przyszłość rodem z "Robocopa" gdzie maszyny stały się myślącymi wspomagaczami wojska i policji wysyłanymi do tłumienia najcięższych zamieszek. Tytułowy Chappie jest jednym z takich robotów, uczy się na bieżąco, po stworzeniu posiada umysł dziecka. Chappie jest po prostu maszyną, która myśli i zachowuje się jak człowiek. Pech chce, że kradnie go grupa złodziei i używa do swoich niecnych celów. I w sumie to wszystko. Tylko tyle i aż tyle. W trakcie filmu rozwija się wątek rodzinny, Chappie traktuje Yolandi i Ninje (Granych przez... cóż za zaskoczenie Yo-Landi i Ninje) niczym matkę i ojca co widać już na plakatach promujących film (więc nie ma mowy o żadnych spoilerach)

Fabuła mimo, że prosta dąży wyznaczonym przez siebie torem i rozwiązuje się w satysfakcjonujący sposób odpowiadający na ponadczasowe pytania. Zresztą sam główny bohater przechodzi również metamorfozę zewnętrzną stając się noszącym łańcuchy, pomalowanym zabójczym androidem a nie policyjnym zabójczym androidem. Chappie to w ogóle ciekawa postać, przypomina trochę protagonistę kultowego "Krótkiego Spięcia" a z drugiej strony wiadomo, że jest uzbrojonym po zęby Robocopem, jednak jego działania są tak przesympatycznie ufne a sam robot jest przeuroczy, więc ciężko go nie polubić.

I to właśnie jest "Chappie" film, który dla niektórych wyda się kalką większości filmów s-f z ostatnich 30 lat (kalką nieudaną, patrząc na niektóre recenzje na portalach filmowych) a innych urzeknie swoimi postaciami i wykreowanym światem. Ja zaliczam się do drugiej grupy i stwierdzam, że to film idealny na piątkowy wieczór, gdy nie ma gdzie iść albo na dworze pada.